Herkes evlensin :) Ben beyaz atlı prensimi Azad ediyorum...

       Güzel haberler alıyorum. Benim bazen aklım almıyor. Ama arkadaşlarım mutlu oldukları için seviniyorum. Bir bir evlendiklerini, nişanlandıklarını duyuyorum. Güzel güzel olmasına. Ellerde papatyalar, kır düğünü falan..
İşin ucunda tabii Aşk'ta var. Yani işte ne biliyim. Bir garip oldum aslına bakarsanız. Efendime söyleyeyim düğün dernek, beyaz gelinlik, papuçların altına yazılan isimler falan iyi hoşta. Böyle anlatırken ne kadar da uzak geliyor bana. Birini sevmek duygusu, ölesiye sevmek duygusu... Zor geliyor ve bir o kadar da uzak.. Olmuyor beceremiyorum aşk işlerini. Uzak, kendime oturtamadığım bir gelecek gibi.
    Sanki öyle yorulmuşum ki. Birini sevmek düşüncesi bile tüketiyor beni. Sanki aşk, yıllar önce anlamını yitirmiş. Kimse benim hayatıma girmesin, ben de hüküm sürmesin, beni benle yaşamasın. Hayatımı iki kişilik yaşamaya hazır değilim sanki. Bundan işte kabuğumda bir dünya kurmam. Geçmişe baktığımda hiç tek olamadım ki ben. Yıllarca mücadele verdim mutluluk adına vs vs. Uzun lafın kısası sahte geliyor bana her cümle, her bakış. Öyle şeyler duydum, gördüm ki. Her şey fasa fiso anlayacağın. Hiç kimsenin hayatına, kalbine ortak olmak istemiyorum. Öyle zor, uzak ki.. Bu yazdıklarım kesinlikle beni üzen şeyler değil. Sadece yıllar önce ağzımın payını almış olmam.
    Ne yazık ki bana sevdalananlar oluyor. İstememe nedenimi soruyordunuz ya.. Neden bir şans vermiyorsun falan?  İşte bu yüzden. Hayatı, insanları, her şeyi seviyorum. Aşkı'da seviyorum. Aslında çok severdim. Aşk'ı severdim, çok severdim eskiden. Ama artık sevgili olan iki yakın arkadaşımın birbiriyle olan kavgasını izlemekten ibaret oldu aşktan anladığım. Kendimi işime gücüme adadım belki payı vardır. Sevmeyi seviyorum, hepinizi de seviyorum, ama benden umduğunuz anlamda değil. Benim aşkla alıp veremediğim yok. Ben sadece şimdiye kadar başkasını kendimden daha çok sevdiğim için kendimden özür diliyorum. Tek derdim boşa harcadığım zamanımı affetmek. Harcadığım yıllarımın sefasını sürmek. Yazının ruhu başka taraflara kayıyor. Kırık kalpler duraklarına hiç gerek yok. Velhasıl güzel arkadaşlarım beyaz gelinlikleriyle evlenene dursun. Ben beyaz atlı prensimi Azad ediyorum.