Seni gördüm bugün. Ama sen beni görmedin. Arkan dönüktü, karanlıktı her yer. Ama ben seni tanıdım. Sırtından, yürüyüşünden... Arkandan uzun uzadıya baktım, her şey aynıydı. Sen aynıydın. Adını söyledim. Dudaklarımdan okundu. Sen geçip gittin ve ben sana gülümsedim. Sen görmedin, çünkü arkan dönüktü.
Tam da senden bahsediyordum ya işte garip oldu. O an seni andım, saat 19.00'ı 19 geçiyordu. Kıs-mett! Hararetliydi anlatışım. Aslında biraz da uzatmıştım sanki. Gözlerim etraftaydı gizliden. Sıcaktı bakışlarım. Biraz da hüzünlü ve meraklı.
Önce sevdiğine koşan bir kızı gördüm. Kollarını iki yana açmış kıymetlisine koşuyordu. Heyecanlıydı. Buluştuklarında sanki yıllar yılı süren bir hasret bitmişti. Sanki hayat sonunda kavuşturmuştu ikisini. Dünya sarıldıkları andan itibaren ikisinin etrafında dönüyor gibiydi. Eminim daha sabah görüşmüşlerdir. Sarılmaları bittikten sonra, sabahtan yarım bıraktıkları sohbete devam ettiler ve gittiler.
Kafamı çevirdim. Aranmış gibiydim. Eğer öyleyse aranmaz olsaydım ... Senden bahsediyordum ya garip oldu. Gerçi niye garip olsun. Olur da olur öyle şeyler.
Seni gördüm. Eskiden hissederdim ya... Biliyordum hissettim seni. Seni hissettim, sana geldim. Çok yakındık, ama çok uzaktık. Ellerin doluydu. Bir elinde geçmiş, bir elinde gelecek vardı. Aklında da unutkanlık... Gördüm, devam ediyordu hayat. Benimkisinin devam ettiği gibi. Zor değil. Ölmedik ya devam ederdi elbet. Seni gördüm bugün. Gördüm ama çok uzaktım sana. Senin değildim ki artık. Bıraktığın gibi de değildim. Sen de öyle.
Seni gördüm el salladım arkandan, adını söyledim, gözden kaybolana kadar izledim. Gördüm, bende biten seni. Seni değil aslında sokaktaki herhangi birini gördüm bugün. Sen geçerken seni görmeyeli çok oldu. Çünkü gördüğüm sen değildin, sen başka biri olmuştun. Tanıyamadım, sadece benzettim. Dur bir bakayım. (!) Yok yok bu gördüğüm sen değilsin. Pardon eski bir arkadaşa benzettim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder